تریاک
تریاک عصاره در هوا خشک شده گل خشخاش است که با تیغ کشیدن به دور کاسبرگ این گل به دست میآید.
بیش از ده درصد تریاک را مرفین، نوعی آلکالوئید تشکیل میدهد. مرفین از طریق فرایندهای شیمیایی به هروئین تبدیل میشود و تریاک بیشتر برای تولید هروئین کشت میشود. در تریاک آلکالوئیدهای دیگری نیز وجود دارد، از جمله؛ کدئین، پاپاورین و نوسکاپین و تبائین.
از قسمتهای دیگر گیاه خشخاش و گیاهان همخانواده آن مواد دیگری با خصوصیات مشابه و ضعیفتر از تریاک بهدست میآیند.
کشت خشخاش بهمنظور استفاده غذایی از دانههای آن، و کاربرد تریاک برای تخفیف درد و بیحس کننده و همچنین در مراسم مذهبی حداقل از عصر برنز به این سو ادامه داشتهاست. سومریان، آشوریها، مصریها، اهالی جزیره کرت، مینوسیان، یونانیان، رومیها، ایرانیان و اعراب هر یک در معرفی این گیاه نقشی داشتهاند.
تریاک بیش از همه بهدلیل خصوصیات ضد درد و بیحس کننده آن که موجب میشد تا اعمال جراحی ممکن شود، مورد توجه پزشکان و جراحان بود. مصرف تریاک به شکل سنتی آن تا هنگام جنگ داخلی آمریکا ادامه یافت. از آن پس با استخراج مرفین و قابلیت تزریق آن این دارو به مهمترین داروی ضد درد برای مجروحان جنگی تبدیل شد. مرفین هنوز هم پرمصرفترین دارو برای مجروحان جنگی و مصدومان سوانح است.
محتویات |
نام
واژه تریاک با ریخت تریاق به عربی هم راه یافته است. این واژه در زبان فارسی معنای پادزهر را میرساند. این واژه به گونه theriac وارد زبانهای اروپایی نیز شده است.
خواص درمانی
تریاک از ترکیبات مختلفی تشکیل میشود که عملکرد همگی آنها در بدن همانند کار انتقالدهندههای عصبی ضد درد (اندورفینها) است که از طریق تأثیر بر سلسله اعصاب مرکزی موجب تخفیف احساس درد در بدن میشوند، برای سایر استفادههای پزشکی تریاک و مشتقات ان میتوان از کنترل کردن سرفه، اسهال و نشانههای سرماخوردگی و درمان افسردگی نام برد. سرخوشی و نشئگی که توسط این مواد ایجاد میشود همواره موجب سوء مصرف این دارو از زمان پی بردن بشر به اثرات شگفت این ماده بوده است.
تاریخچه
کشت خشخاش نخستین بار ۳۴۰۰ سال پیش از میلاد در جنوب میانرودان صورت گرفت. سومریها آن را گیاه لذت مینامیدند، هنر کشت خشخاش بعدها به آشوریان و سپس به بابلیها منتقل شد و از آن جا به مصر راه یافت. در سدهٔ ۱۳ پیش از میلاد دوران طلایی تریاک با کشت گسترده آن در تبس پایتخت مصر آغاز شد، بازرگانان تریاک را از مصر به کارتاژ، یونان واروپا میبردند. پس از آن کشت خشخاش در قبرس پیشرفت قابل ملاحظهای داشت و تریاک که یکی از مهمترین داروهای یونان در آن هنگام شمرده میشد از طریق حمله اسکندر به ایران و هند راه یافت. تریاک در قرن چهارم میلادی به چین هم رسید، اما فقط پس از پایان سدههای میانه و آغاز سفرهای دریایی دولتهای اروپایی بود که آنان تجارت پرسود تریاک را دریافتند.
مصرف تفریحی تریاک به طور گسترده از سده ۱۵ میلادی در چین آغاز شد. در ابتدا به دلیل کمیابی و گرانی بهندرت اتفاق میافتاد. اما از قرن هفده به بعد تجارت تریاک شکل منظمی پیدا کرد و با گسترش مصرف آن ویژگی اعتیادآوریش مشخص شد. در ۱۷۲۹ مصرف تریاک در چین ممنوع شد. موازنه منفی تجاری انگلیس در مقابل چین موجب شد که انگلیسیها برای افزایش صادرات خود و بهبود ذخایر ارزیشان، چینیها را به مصرف تریاک که در هند کاشته میشد تشویق کنند.
مخالفت امپراتور چین با بارگیری محمولههای تریاک در بنادر این کشور به دو جنگ تریاک در ۱۸۴۰ و ۱۸۵۸ میان بریتانیا و چین منجر شد. چین در هر دو جنگ شکست خورد و انگلیسیها تجارت تریاک را در سراسر چین بهدست آورند. رفتهرفته با افزایش مصرف، تولید تریاک در داخل چین نیز آغاز شد تا جائی که در سال ۱۹۰۵ بیش از یکچهارم مردان چینی به تریاک اعتیاد داشتند.
در سایر نقاط دنیا تا قبل از اواخر قرن نوزدهم مصرف تفریحی یا اعتیادآور تریاک بسیار بهندرت اتفاق میافتاد.
شکل ظاهری
تریاک مادهای صمغمانند است که از تخمدان گل گیاه خشخاش به دست میآید و معمولاً به صورت تکهها یا گرد قهوهای تیره عرضه میشود و معمولاً تدخین یا خورده میشود.
پیوند به بیرون
منبع
وبگاه آی کتاب (برداشت آزاد)