صادق نوجوکی
| صادق نوجوکی | |
|---|---|
 صادق نوجوکی و تصاویر تعدادی از خوانندگانی که وی آهنگهای ماندگاری برای آنها ساخته است.
|
|
| اطلاعات هنرمند | |
| نام اصلی | صادق نوجوکی |
| زادروز | ۱۳۲۹ تهران شهباز |
| اهل کشور | ایرانی  |
| سبکها | موسیقی پاپ فارسی |
| کار(ها) | آهنگساز و تنظیم کننده |
| ساز(ها) | پیانو |
| گونه(های) آوا | تنور |
| مدت کار | از ۱۳۴۵ تاکنون |
صادق نوجوکی (زادهٔ: ۱۳۲۹ خورشیدی در تهران) آهنگساز شاخص و برجستهٔ ایرانی در عرصهٔ موسیقی پاپ و خالق آهنگ تعداد زیادی ترانههای به یادماندنی و خاطره انگیز بر روی شعرهایی به زبان فارسی است. فعالیت آهنگسازی وی از اواسط دههٔ پنجاه آغاز شده و تا به امروز ادامه دارد. نوجوکی برای بسیاری از خوانندگان مشهور ایرانی ازجمله: هایده، داریوش، ابی، ستار، معین، ویگن، گوگوش، مهستی، مارتیک، شهره، مازیار، لیلا فروهر، شهرام صولتی، امید، مرتضی و... آهنگسازی کردهاست و اغلب این خوانندگان بخش قابل توجهی از شهرت و محبوبیت خود را مدیون آهنگهایی هستند که صادق نوجوکی برای آنها ساختهاست. وی در طول دوران فعالیت حرفهای و هنریش، در زمینهٔ خوانندگی هم کم و بیش فعال بوده و سه آلبوم از آهنگهای ساخته شده توسط او، با صدای خودش اجرا و منتشر شدهاست.
از جمله ترانههای مشهوری که وی برایشان آهنگ ساخته، علاوه بر برخی از زیباترین و مشهورترین ترانههای خانم هایده، اغلب ترانههای آلبوم گل بیتا همچون شام مهتاب با صدای داریوش اقبالی را میتوان نام برد و همچنین از جمله آهنگهایی که با صدای خود او منتشر شدهاند، آهنگ خاطره انگیز «نامهربون» قابل ذکر است.
افزون بر برخی ترانههایی که با آهنگهای نوجوکی، بازخوردها و واکنشهای اجتماعی گسترده یافتهاند، یکی از ترانههای ساخته شده توسط او، که از مسایل شخصی و خانوادگیش منشاء میگرفت، یعنی ترانهٔ «نعمت عشق» با شعر محمد صالح علا و صدای خانم گوگوش، جزو آثار جنجالی و شایعه برانگیز در عرصهٔ موسیقی پاپ ایران محسوب میشود.
محتویات |
سالهای نخست زندگی
صادق نوجوکی در سال ۱۳۲۹ خورشیدی در خیابان شهباز تهران متولد شد.خانواده او با موسیقی بیگانه نبودند و بسیاری از اعضای خانواده و خویشاوندان او با سازهای گوناگون ایرانی و غربی آشنایی داشتند. از جمله سیروس آروین که نوازندهٔ سنتور بود و پسر دایی صادق نوجوکی محسوب میشد و همچنین پسرخالهٔ او، هوشنگ مهاجری که از نوازندگان توانای ویلن بود و بوِیژه فعالیت هنری همین دو نفر از افراد فامیل او، موجب جذب وی از سنین کودکی به سمت موسیقی گردید.
بدین ترتیب محیط خانواده او در ورودش به عرصهٔ موسیقی نقش مؤثری ایفا نمود و با تشویق خانواده و فامیل، وی موسیقی را بصورت جدی پیگیری کرد و از طفولیت با نوازندگی سازهایی چون کیبرد، ارگ و آکاردئون، به خوبی آشنایی یافت.
وی تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در تهران طی نمود و در کنار آن به فعالیت خود در زمینهٔ آموختن موسیقی نیز ادامه داد. رشتهٔ تحصیلی او در دوران دبیرستان، رشتهٔ ریاضی بود و این دانش ریاضی، در سالهای بعد کمک زیادی در کار آهنگسازی به وی کرد.
در همین سالها، صادق نوجوکی تعلیم موسیقی خود را، به طرز پیشرفته تر و حرفهای تری، زیر نظر محمد احمد زاده آغاز کرد و مقدمات آهنگسازی را نزد همین استاد موسیقی فراگرفت.
شروع فعالیت هنری
در سنین حدود پانزده شانزده سالگی، هنگامیکه وی هنوز به دبیرستان میرفت، به اتفاق همسالان و همکلاسان خویش، گروههای موسیقی مختلفی را تشکیل داد و در این گروهها به عنوان نوازنده کیبورد و آکاردئون فعالیت میکرد. وی همچنین از همان زمان، برای این گروههای دانش آموزی آهنگهایی نیز میساخت که از آن جمله آهنگ دو ترانه به نامهای «معما» و «خوب من» بود که هر دو پخش شدند و تا حدودی مورد استقبال شنوندگان نیز قرار گرفتند. خوانندهٔ این ترانهها، عباس وفایی (وفا) بود که بعدها ترانههای دیگری هم خواند و در آن زمان او نیز همچون صادق نوجوکی دانش آموز دبیرستان به شمار میآمد و خوانندهٔ گروه موسیقی غیرحرفهای بود که صادق به اتفاق دوستان دبیرستانی اش تشکیل داده بودند.
نوجوکی، بعدها علاوه بر آموزشهایی که از محمد احمد زاده گرفته بود، در جلسات اساتید دیگری همچون دکتر منوچهر جهانبگلو و علی تجویدی نیز حاضر شد و دانش آهنگسازی خود را نزد این اساتید برجسته و نامدار تکمیل نمود.
وی در عین حال به تحصیلات عادی و کلاسیک خویش نیز ادامه داد و در این راستا وارد دانشگاه گردید و تحصیلات عالی خود را تا مقطع فوق لیسانس ادامه داد. تحصیلات دانشگاهی او که در دبیرستان در رشتهٔ ریاضی درس خوانده بود، ربطی با موسیقی نداشت و با ذوق و قریحهٔ سرشار وی در زمینهٔ آهنگسازی به کلی متفاوت بود، امّا با این وجود وی متفاوت بودن رشته تحصیلی اش در مقاطع لیسانس و فوق لیسانس با موسیقی را، به منزلهٔ یک فرصت نگریست و از آن نیز در فعالیت هنریش بهرهٔ بسیار برد. چرا که به قول خود او، اینکه کار و تحصیلاتش تنها موسیقی نبود و در جریان امور روزمرهٔ زندگی خویش با انسانهای مختلفی سر و کار داشت، موجب شد که او دید وسیع تری نسبت به زندگی و آدمها پیدا کند و از این دید وسیع در آثاری که بعدها خلق نمود، استفاده نماید.
نوجوکی فعالیت خویش بعنوان آهنگساز را، بطور رسمی در اوایل دههٔ پنجاه و در حالیکه بسیار جوان بود آغاز کرد. نخستین آهنگهایی که او با آنها به عرصهٔ فعالیت حرفهای گام نهاد و خود را به جامعهٔ هنری ایران معرفی نمود، آهنگهای دو ترانه از خوانندگان روز و مطرح آن سالها بودند که اولی با نام "رودخونهها" با صدای رامش، و دیگری به اسم"سرسپرده" (یه روز میدونم بی خبر) با صدای ستار، اجرا و عرضه شد و هر دوی این ترانهها با استقبال عمومی مواجه شده و معروف گردیدند.
از آن پس، نام صادق نوجوکی بعنوان یک آهنگساز جوان و باذوق در زمینهٔ موسیقی پاپ، در محافل هنری ایران مطرح گردید و خوانندگان و ترانه سرایان متعددی برای کار کردن با او راغب و علاقمند شدند. بدین ترتیب وی تا سال ۱۳۵۷ برای خوانندگان مختلف آهنگهای گوناگونی ساخت که اغلب آنها جزو آثار شاخص و مطرح آن خوانندگان قرار گرفتند.
ماجرای ترانه نعمت عشق
یکی از ترانههایی که در همین دوران و به طور دقیق در سال ۱۳۵۶ خورشیدی توسط خوانندهٔ بسیار محبوب آن روزگار یعنی گوگوش اجرا شد و آهنگ آن توسط صادق نوجوکی ساخته شده بود، ترانهٔ «نعمت عشق» معروف به «آقای خوب و عزیزم» یا «آقاجون» بود، که گرچه بر مبنای یک موضوع شخصی و خانوادگی در خانوادهٔ نوجوکی پدید آمده بود، امّا جنجال بسیاری را موجب شد و برای سالها شایعات متعددی را برانگیخت.
ماجرا از این قرار بود که در آن سال، محمد صالح علا که از چهرههای جنجالی تئاتر و تلویزیون در آن سالها شناخته میشد، شبی از شبها به دیدار صادق نوجوکی رفت و در آنجا ضمن صحبت، صادق از نامهٔ بسیار مؤثر و عاشقانهای با صالح علا سخن گفت، که مادر او برای پدرش نوشته بود و در آن با لحنی تأثیرگذار از شیفتگی و عشق خویش نسبت به پدر نوجوکی(آقا) صحبت کرده بود.
محمد صالح علا، بعد از شنیدن مضمون این نامه به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و در راستای مضمون نامه، شعر ترانهٔ «نعمت عشق» را سرود و صادق نوجوکی هم برای آن ملودی ساخت. شعر و ملودی مذکور در عرض مدت یک هفته و با نظر مستقیم مادر نوجوکی پرورش یافت و بعد به توصیهٔ همو، گوگوش برای خواندن آن انتخاب گردید و اندکی بعد ترانه را به زیبایی اجرا نمود.
بدین ترتیب، ترانهای عاشقانه با شعر محمد صالح علا و آهنگ صادق نوجوکی خلق شد که ماجرای پدید آمدن آن، چیزی به جز داستان عاشقانهٔ پدر و مادر آهنگ ساز این ترانه نبود و حتی مجله جوانان در یکی از شمارههای خود در سال ۱۳۵۶، مطلبی نیز در مورد نحوهٔ شکل گیری این ترانهٔ عاشقانه چاپ نمود. امّا با این وجود، با توجّه به جوّ عجیب و بحرانی آن روزگار و در بحبوحهٔ انقلاب، شایعات بسیاری در اطراف این ترانه ساخته شد، که آن را به صورت یکی از جنجالیترین ترانههای آن سالها درآورد. بعنوان مثال، عدهای (عمدتاً طرفداران سلطنت)، مخاطب ترانهٔ مذکور را محمدرضا شاه پهلوی میدانستند، امّا در مقابل، عدهای دیگر (از جمله برخی از انقلابیون) اصرار داشتند که این ترانه آیتالله خمینی را مخاطب قرار داده است!، شایعاتی که البته همگی پایه و اساسی نداشتند و دروغ بودند.
پس از انقلاب
پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷)، صادق نوجوکی بعنوان آهنگسازی که از قبل از انقلاب فعالیت خود را آغاز کرده و برای خوانندگان مشهور آن دوران آهنگ ساخته بود، فرصت و اجازهٔ فعالیت نیافت و به ناچار از همان نخستین ماههای پس از انقلاب اسلامی، به خارج از کشور رفت.
گرچه وی پس از مهاجرت به خارج از کشور و در سالهای اوایل انقلاب بی صبرانه منتظر بود که به ایران بازگردد و فعالیت حرفهای گذشته خویش در زمینهٔ موسیقی پاپ را ادامه دهد، امّا از جهت اینکه در آن زمان موسیقی پاپ دیگر تولید نمیشد، وی مجبور به اقامت دائمی در خارج از کشور گردید.
بدین ترتیب وی در ایالات متحده آمریکا مقیم شد و در همانجا ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد. البته وی در سالهای بعد مسافرتهایی به ایران داشت و از جمله چند بار به تهران آمد و ضمن عبور از کوچههای خاکی و قدیمی زادگاهش در خیابان شهباز تهران، به تجدید خاطرات گذشتهٔ خویش پرداخت، ولی هرگز در ایران امکان آهنگسازی و ادامهٔ کار هنری خویش را نیافت و گرچه مدتی هم در کرج مقیم شد، امّا در نهایت و به منظور تداوم فعالیتهای خود به آمریکا بازگشت.
وی پس از سفر به آمریکا دورهٔ آزاد موسیقی دانشگاه بینالمللی سن دیگو را هم گذراند و بدین وسیله به تکمیل دانش موسیقایی خود اقدام نمود.
در آمریکا، صادق نوجوکی دورهٔ مهمی از فعالیت حرفهای خود را، با ساختن آهنگهای متعدد برای خوانندگان مختلف موسیقی پاپ ایرانی که آنها نیز به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، آغاز کرد. این فعالیت او در دهههای شصت و هفتاد به اوج خود رسید. طوریکه بیشترین کارهای این آهنگساز مربوط به همین سالها (دهه شصت تا اواسط دهه هفتاد) میباشد و اغلب خوانندگان مشهور و مطرح ایرانی، طی این سالها با نوجوکی کارهای مشترکی انجام دادهاند.
آهنگهای صادق نوجوکی، به خصوص در این دوران جزو بهترین و ماندگارترین آهنگهای پاپ ایرانی محسوب میشوند و خوانندگان بزرگی همچون: هایده، معین، مارتیک، ستار، شهره و...قسمتی از شهرت و محبوبیت خود را مدیون این آهنگساز هستند. در واقع سادهترین توصیفی که بسیاری از صاحبنظران و عموم شنوندگان موسیقی پاپ ایران از هنر آهنگسازی صادق نوجوکی، نه فقط در این سالها بلکه در تمام طول دوران فعالیت هنری او داشتند(و دارند) این بود که : «ممکن نیست آهنگهایی که صادق نوجوکی برای خوانندگان مختلف میسازد، گُل نکنند و در خاطرها و خاطرهها باقی نمانند.»
فعالیت بعنوان خواننده
صادق نوجوکی در طی دوران فعالیت هنری خود، در زمینهٔ خوانندگی هم آثار زیبا و ارزشمندی خلق کردهاست که برخی از آنها در زمرهٔ خاطره انگیزترین و پرطرفدارترین ترانههای پاپ ایرانی دسته بندی میشوند. این ترانهها که آهنگ تمامی آنها توسط خود او ساخته شدهاست، گرچه چندان متعدد نیستند و تنها در سه یا چهار آلبوم خلاصه میشوند، اما حتی همین تعداد ترانههای خوانده شده توسط او کافیست تا بتوان به وی بعنوان یک خواننده خوب نیز نگریست.
صادق نوجوکی در سالهای پس از انقلاب در لس آنجلس در برنامههای نوروزی چند ترانه خواند که بسیار زیبا و شنیدنی بودند و شنوندگان بسیاری پیدا کردند. این ترانهها بصورت مجموعه آلبومهای «خاطره» و «کرشمه» در همان سالها از کمپانیهای موزیک مختلف، به بازار موسیقی عرضه شده و با استقبال چشمگیری مواجه گردیدند.
ترانههایی که وی در دههٔ ۱۳۶۰ و با آهنگهای خودش شخصاً خوانده و اجرا کرده بود، بعدها نیز در آلبومهای دیگری انتشار یافتند. هرچند که امروز بعضی از آنها کمیاب هستند و برخی از جوانان و نوجوانان از وجود این ترانهها و طراوت و زیبایی آنها اطلاع چندانی ندارند. ترانه «بت شکن» و همینطور ترانهٔ «نامهربون» از زیباترین وخاطره انگیزترین ترانههای دهه۶۰ صادق نوجوکی به شمار میآیند.
البته وی در ادامهٔ فعالیت حرفهای خویش، خوانندگی را به میزان کمتری دنبال نمود و از جمله ادامهٔ آلبومهای خاطرهٔ او، به آهنگهایی که او برای خوانندگان دیگر ساخته بود، اختصاص یافت. بعنوان نمونه، خاطره ۸(مهمون) که با صدای شهره و مارتیک اجرا شد یا خاطره ۷ که شامل آهنگهایی بود که صادق نوجوکی برای معین و شهره ساخته بود و اتفاقا این مجموعه ترانهها نیز، از شاهکارهای این آهنگساز محسوب میشد.
ناگفته نماند که فعالیت خوانندگی نوجوکی در ابعاد محدودتر تا به امروز هم ادامه دارد و از جمله وی در سالهای اخیر یک آلبوم زیبا از ترانههایی که با صدای خودش اجرا شده بودند، به بازار داد که برخی از ترانههای آن (همچون ترانهٔ ولوله) اجراهای جدید و شنیدنی از ترانههای قدیمیش به شمار میآمدند.
با اینکه نوجوکی را بیشتر با موسیقیهای همراه با کلامی که ساختهاست، میشناسند و در بخشهای دیگری همچون موسیقی اینسترامنتال و یا موسیقی فیلم کمتر فعالیتی داشتهاست، امّا وی برای شرکتهای خارجی تعدادی موسیقیهای تبلیغاتی ساختهاست. در زمینه موسیقی متن هم، چون از اوایل فعالیت حرفهای خود یعنی از سال ۵۷ به خارج از کشور رفته بود، زمینه مناسبی برای ارتباط او با فیلمسازان داخلی و خارجی مهیا نشد، امّا بدون شک وی در این عرصه نیز میتوانست موفق و درخشان ظاهر شود.
وی هم اکنون ساکن امریکاست و همچنان به فعالیت پربار هنری خویش ادامه میدهد و از طریق گوش دادن به آثار بزرگان موسیقی که در اروپا تولید میشوند و تجزیه و تحلیل این آثار برای به روز کردن دانش خود تلاش میکند، امّا در عین حال از فعالیتهای هنرمندان داخل کشور نیز غافل نیست و تحولات موسیقایی درون کشور در زمینهٔ پاپ و دیگر زمینهها را به دقت دنبال میکند. بعنوان نمونه وی از جمله آثار مطلوب و غنی خلق شده در داخل ایران در سالهای اخیر(دههٔ هشتاد خورشیدی)، علاوه بر یاد کردن از فعالیتهای هنری مرحوم مجتبی میرزاده (که زمانی از همکاران و دوستان نزدیک نوجوکی بود)، از کارهای حسین علیزاده بعنوان نمونههایی برجسته از موسیقی ایرانی در این سالها نام میبرد.
آثار بعنوان آهنگساز
فهرست ذیل مشتمل بر بعضی آثار صادق نوجوکی هستند که اکثر آنها از جملهٔ آهنگهای ماندگاری هستند که وی برای خوانندگان دیگر ساختهاست:
- با عباس وفایی (وفا):
معما، خوب من
- با رامش:
رودخونهها
- با گوگوش
نعمت عشق (آقای خوب و عزیزم) (آقاجون)
- با مارتیک:
بهار، زلیخا، ماه، دو دلبر، یاد تو هستم، تونشنیدی صدات کردم، و....
- با هایده:
شب عشق، بزن تار، عروسک جون، زمونه، اشاره، باده فروش، دنیا دو روزه، دل دیونه، آشیونه، تاریخ عشق، سیاه چشمون، شوریده سر، ای خدا، راوی، عالم یکرنگی، زندگی، گل واژه، و...
- با شهره:
مهمون، غریبه، رنگ عشق، سوگلی، جمعه به جمعه، ای آسمون، عاشق زار، دیروز و امروز، و...
- با داریوش:
ندیم، شام مهتاب، مصلوب، گل بیتا، شیرین شیرین، گرگ بیابون، روزگار نامهربون
- با ابی:
قصه عشق، شب عشق(با هایده)، گل واژه(تنظیم و اجرای دیگری از ترانه هایده: وقتی که من عاشق می شم)
- با ستار:
سرسپرده، گل بانو، گلایه، عروسی، آشتی، سفید وسیاه، گل ناز، روایت، نمیری که ما رو کشتی، سروناز
- با مهستی:
عزیز رفته
- با حمیرا:
عالم عشق، دل دیوونه
- با عارف:
عشق تو نمیمیرد
- با ویگن:
سلطان عشق
- با معین:
من از راه اومدم، همه رفتند، برم قربون، طناز، سکه، ننه، تا از در اومد، تنهای تنها، پروردگارا، و....
- با امید:
کوچه وفا، لیلا، حریر ماه، دیوونه خونه
- با لیلا فروهر:
یار شیرین، مخمل ناز، درخت گل، نازنین، بازار مکاره
- با مرجان:
قطرهها
- با شهرام صولتی:
بارک الله
- با مازیار:
حرف بزن ای مهربون، شوکت بودن
- با مرتضی:
پیری، چی گفت، عجب قشنگه چشمات
- با شکیلا:
زبان نگاه، قوم به حج رفته
- با هلن:
خونه عشق
- با فرامرز آصف:
عروس
- با سوزان روشن:
عاشق عاشقم
و.....
آثار بعنوان خواننده
همانطورکه در زندگینامهٔ صادق نوجوکی اشاره شد، بخشی از آثار او، آثاری هستند که خود او در آنها خوانندگی نیز کردهاست. از آن جمله، علاوه بر برخی ترانههای او که در نوارهایی همچون «خاطره» و «کرشمه» و.... منتشر شدهاست، آثار اختصاصی او، بعنوان خواننده مشتمل بر سه آلبوم : «نامهربون»، «عشق اول»، «صادق نوجوکی و دوستان» میباشند که جزو بهترین نمونههای موزیک پاپ ایرانی محسوب میشوند. برخی از شاخصترین و به یاد ماندنیترین ترانههایی که با صدای خود او در این آلبومها اجرا شدهاست، عبارتند از:
- نامهربون:
با شروع: نامهربون بود که نبود، بار گرون بود که نبود، پرندهٔ غریبهٔ، لب بوم بود که نبود....
- کج بشین، راست بگو:
بیا بیا بیا کج بشین راست بگو، خودتو تو چشمام ببین راست بگو
اگه تو منو دوست داری بگو به من، منو سر راه نمیزاری بگو به من
- بت شکن:
من تو رفاقت به تو دل باختم، بنده شدم از تو یه بت ساختم
من به خدا بت شکنت نیستم، وای تو نباشی دیگه من چیستم؟
- از تو انکار چرا:
از تو اصرار چرا؟ از من اقرار چرا؟ دیگه از ما گذشت، اینو انکار چرا؟
گرچه من بیگناه بی سرانجام شدم با همه عاشقی وای چه بد نام شدم
- لیلا:
لیلا گل گلخونه لیلا میمیخونه دیونه تو لیلا تنها نه یه مجنونه
عاشق مثل من داری لیلا چی رو کم داری تنها که نمیمونی جا کنج دلم د اری
- شب:
ماه که دراومد میام دیدنت شاخه گل باش میام چیدنت
ماه که دراومد شتابون میام پیش تو مثل یه مجنون میام
- ولوله:
ولوله ولوله ولوله کردی والله هلهه هلهله هلهله کن ده یالا
- بوسه:
لبات نمک گیرم کرد بد جوری اسیرم کرد
چه بوسهات شیرین بود عجب غافل گیرم کرد
- بهار:
وقتی بهار شد میام دیدنت شاخه گل باش میام چیدنت...
- نگارای ایرونی
- اینجا دلم وا نمیشه
- خیمه شب بازی (از تو انکار چرا؟)
- عروس و دوماد
- شهر هزار دستگی
و....
درباره او
به زعم بسیاری از کارشناسان و صاحبنظران، صادق نوجوکی یکی از بهترین آهنگسازان دهههای اخیر درعرصهٔ موسیقی پاپ میباشد که در پروندهٔ هنری خویش شاهکارهای بی بدیل و کم نظیری را خلق کردهاست. و به طور کلی میتوان گفت که اغلب ترانههایی را که آهنگشان توسط صادق نوجوکی ساخته شده، تقریبا بدون استثناء آهنگهای ماندگاری هستند که در زمان خودشان گُل کردهاند و مورد توجه شنوندگانشان واقع شدهاند.
افزون بر این، بسیاری از کارشناسان، صادق نوجوکی را آهنگسازی صاحب سبک و صاحب اندیشه میدانند که ترانه آن سوی آب، بخش مهمی از شادمانگی موقرانه خویش را از وجود وی کسب نمودهاست.
استفاده او از موسیقی ردیف (موسیقی) ایرانی در موسیقی پاپ یکی از سزاوارانهترین خدمتهای اهالی موسیقی پاپ به موسیقی سنتی ایرانی است و به اعتقاد بسیاری از صاحب نظران موسیقی، زهیهایی که نوجوکی مینویسد (برای سازهای زهی) بهترین و یگانهترین زهیهای موسیقی معاصر ماست و برخی از آهنگهای او با همین قبیل ویژگیها بر تارک موسیقی پاپ معاصر نشستهاند و در اذهان مردم ایران جاودانه شدهاند.
با اینکه بسیاری از آهنگهای ساخته شده توسط صادق نوجوکی جزو زیباترین و به یاد ماندنیترین نمونههای موسیقی پاپ ایرانی محسوب میشوند، اما وی زمان لازم برای تولید یک آهنگ موفق پاپ را تنها یک ثانیه میداند و منظور او از این یک ثانیه، مدت زمانی است که همان جرقه اول آهنگ در ذهن او زده میشود، امّا ذهن خلّاق او، از پس این یک ثانیه، زمانی طولانی را برای پروردن و پرداخت هر آهنگ صرف مینماید.
خود او، راز متنوع بودن و در عین حال ماندگاری آثار خویش بویژه از لحاظ ملودی را در اشتیاق و علاقهٔ بسیاری که نسبت به کار هنری خویش دارد و وقت زیادی که صرف هریک از کارهای خود میکند، نشان میدهد. وی در تمام دوران فعالیت هنری خویش سعی کرده که کار دم دستی انجام ندهد و تمامی کارهای خود را با اندیشه و تفکر و در عین حال با احساسی ناب به انجام برساند.
همیشه آثار بزرگ هنرمندان دنیا وقتی ماندگار شده که در هنگام خلق اثر حس و حال بخصوص در آنها ایجاد شده باشد و او نیز در موقع آهنگسازی دقیقاً همین حال را دارد و به گفتهٔ خودش در هنگام ساخت آثار موفق خویش در حال و هوای بخصوصی فرو میرود. به اضافه اینکه وی همواره سعی کردهاست که کیفیت را فدای کمیت نکند.
با این وجود، آهنگهای ساخته شده توسط او کم نیستند و جالب اینکه اغلب این آهنگها نه تنها خود معروف شدند و به ذهن و زبان ایرانیان و فارسی زبانان راه یافتند، بلکه خوانندههای خود را نیز به شهرت رسانیدند. آهنگهایی چون: شب عشق از هایده، ماه از مارتیک، طناز از معین، شام مهتاب از داریوش، قصه عشق از ابی، آقا جون از گوگوش، گلایه از ستار، رودخونهها از رامش، عالم عشق از حمیرا، عشق تو نمیمیرد از عارف، یار شیرین از لیلا فروهر، حرف بزن از مازیار، دیروز و امروز از شهره، خونه عشق از هلن، زبان نگاه از شکیلا و ... همگی آهنگهای ماندگاری هستند که هریک از آنها بدون شک در محبوبیت خوانندگانشان نیز تأثیر گذار بودهاند. آهنگهایی که همگی به نوبهٔ خود یادآور این نکته هستند که خالق آنها، صادق نوجوکی، بی تردید از نوابغ آهنگسازی ایران است و هنر او در آهنگسازی مرتبتی وصف ناشدنی دارد و او را مایهٔ فخر و مباهات موسیقی پاپ معاصر میسازد.
منبع
- متن مصاحبه استاد صادق نوجوکی در وبسایت همآواز
- وبگاه استفانو (بخشی از فهرست آثار)